harcownik

harcownik
m III, DB. -a, N. \harcownikkiem; lm M. \harcownikicy, DB. -ów
hist. «żołnierz biorący udział w harcach, staczający przed bitwą pojedynczą walkę z przeciwnikiem»

Utarczki, walki, popisy harcowników.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Нужно сделать НИР?

Look at other dictionaries:

  • elear — m IV, DB. a, Ms. eleararze; lm M. eleararzy a. owie, DB. ów hist. «w. XVI i XVII w.: ochotnik, harcownik wyzywający przeciwników do walki w pojedynkę przed rozpoczęciem bitwy; w Polsce w XVII w. także żołnierz nieregularnej lekkiej jazdy» ‹węg.› …   Słownik języka polskiego

  • harcerz — m II, DB. a; lm M. e, DB. y 1. «członek Związku Harcerstwa Polskiego» Mundur harcerza. Grupa harcerzy. Obozowe zajęcia harcerzy. 2. daw. → harcownik …   Słownik języka polskiego

  • harcovninkas — ×harcovninkas ( nykas MP89)(l. harcownik) sm. jojikas …   Dictionary of the Lithuanian Language

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”