pokutować

pokutować
ndk IV, \pokutowaćtuję, \pokutowaćtujesz, \pokutowaćtuj, \pokutowaćował
1. «odprawiać pokutę»
2. «odczuwać na sobie złe skutki jakiegoś czynu, postępku; cierpieć za coś»

Musisz pokutować za swoją lekkomyślność.

Dzieci pokutują za błędy ojców.

3. «przebywać gdzieś pod przymusem; tkwić gdzieś, poniewierać się»

Pokutował gdzieś na głuchej prowincji.

przen. «trwać jako rzecz niewspółczesna, przeżytek»

Wśród ludzi pokutują stare przesądy.

4. «w religii katolickiej: cierpieć w czyśćcu za grzechy oczekując zbawienia; według wierzeń ludowych: straszyć po śmierci pod postacią ducha»

Dusza pokutująca.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Поможем сделать НИР

Look at other dictionaries:

  • pokutować — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ia, pokutowaćtuję, pokutowaćtuje {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} odprawiać pokutę, zadośćuczynić za grzechy : {{/stl 7}}{{stl 10}}Pokutować za grzechy. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • pokutowanie — n I rzecz. od pokutować …   Słownik języka polskiego

  • pakūtavoti — ×pakūtavoti, oja, ojo (l. pokutować) intr. 1. Ch1Mr6,12, R, [K], Ėr, Km, Pln atgailauti: Reiks dabar pakūtavoti, smėliu gerklę šėravoti! JD12. Dabar pradėjo gailėtis ir pakūtavot DP165. Nū metas atleidimo pakūtavojantiemus DP122. 2. Mrk, Mrc …   Dictionary of the Lithuanian Language

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”