koleżka

koleżka
m odm. jak ż III, CMs. \koleżkażce; lm M. ci \koleżkakowie, te \koleżkaki, DB. \koleżkaków
pot. pouf. «bliski kolega, towarzysz; kompan; młody kolega»

Grono koleżków.

Popił sobie z koleżkami.

Murzynek Bambo w Afryce mieszka, czarną ma skórę ten nasz koleżka. (Tuwim)


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Нужно решить контрольную?

Look at other dictionaries:

  • koleżka — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos VIb, CMc. koleżkażce; lm M. koleżkakowie, pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} z niechęcią o koledze, zwłaszcza jeśli jest nim człowiek z marginesu społecznego; koleś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Paka koleżków. Balanga z koleżkami.… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • koleżka — Kolega lub przyjaciel Eng. A colleague or friend …   Słownik Polskiego slangu

  • Murzynek Bambo — ( Bambo the Black child or Bambo the little Negro ) is a children s poem by Polish author Julian Tuwim (September 1894 – December 1953), written in 1923 or 24. It is about a small black boy called Bambo, who lives in Africa.[1] The poem is… …   Wikipedia

  • dostać — 1. Dostać kogoś w swoje (swe) ręce, pot. łapy «schwycić kogoś, złapać»: Boję się – mówił – że jeśli dostaną mnie w swoje ręce, mogę wygadać. Andrzej Zbych, Stawka. 2. Dostać kosza, przestarz. czarną polewkę, arbuza, odprawę, rekuzę «otrzymać… …   Słownik frazeologiczny

  • dostawać — 1. Dostać kogoś w swoje (swe) ręce, pot. łapy «schwycić kogoś, złapać»: Boję się – mówił – że jeśli dostaną mnie w swoje ręce, mogę wygadać. Andrzej Zbych, Stawka. 2. Dostać kosza, przestarz. czarną polewkę, arbuza, odprawę, rekuzę «otrzymać… …   Słownik frazeologiczny

  • kamrat — m IV, DB. a, Ms. kamratacie; lm M. ci kamrataci, te y, DB. ów «dziś zwykle rubasznie, lekceważąco albo żartobliwie: kolega, towarzysz pracy, zabaw czy wspólnych przedsięwzięć; kompan, koleżka; gwarowo i dawniej: w ogóle kolega, przyjaciel,… …   Słownik języka polskiego

  • koleś — m I, DB. koleśesia; lm M. koleśesie, DB. koleśesiów gw. miejska «koleżka, kompan; kumpel» …   Słownik języka polskiego

  • kompan — m IV, DB. a, Ms. kompannie; lm M. i, DB. ów pot. «kolega, towarzysz jakichś przedsięwzięć, pracy, służby, walki; zwłaszcza: współuczestnik zabaw, hulanek; koleżka, kamrat» Dobry, wesoły, pożądany kompan. Kompan z wojska. ‹niem.› …   Słownik języka polskiego

  • kamrat — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos I a. IIIa, Mc. kamratacie; lm M. kamrataci || y {{/stl 8}}{{stl 7}} kolega, osoba, z którą podejmuje się wspólne przedsięwzięcia (często z odcieniem żartobliwym lub lekceważącym); kompan, koleżka : {{/stl 7}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • koleś — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos V, lm M. koleśesie, D. koleśesiów, pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} kolega, koleżka, towarzysz zabaw i często pijaństwa, kompan, kumpel : {{/stl 7}}{{stl 10}}Grupa kolesiów. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”