stukać

stukać
ndk I, \stukaćam, \stukaćasz, \stukaćają, \stukaćaj, \stukaćał - stuknąć dk Va, \stukaćnę, \stukaćniesz, \stukaćnij, \stukaćnął, \stukaćnęła, \stukaćnęli, \stukaćnąwszy
1. «uderzając czymś (zwykle twardym) w coś twardego, powodować charakterystyczny odgłos; wydawać taki odgłos w wyniku uderzenia; pukać, kołatać»

Stukać garnkami.

Stukać butami o podłogę.

Stukać do drzwi, do bramy, do pokoju; stukać do kogoś.

Deszcz stuka o szyby.

Dzięcioł stuka dziobem w drzewo.

Koła pociągu stukają.

techn. Silnik stuka «silnik spalinowy wydaje metaliczne dźwięki, wywołane detonacyjnym spalaniem paliwa»
◊ Stukać na maszynie «pisać na maszynie»
◊ Serce stuka «serce bije głośno»
◊ Stukać (palcem) w czoło «uderzając się palcem w czoło, dawać do zrozumienia, że uważa się kogoś za niespełna rozumu, a czyjeś postępowanie za niedorzeczne»
pot. Komuś stuknęła czterdziestka, pięćdziesiątka itp. «ktoś skończył 40, 50 lat»
2. stuknąć
stukać się - stuknąć się
1. «zderzać się z czymś twardym lub uderzać czymś twardym w jakąś część ciała»

Stuknął się boleśnie w kolano.

◊ Stuknąć się w czoło, w głowę «zastanowiwszy się zrozumieć nagle, pojąć, odkryć coś»
pot. Stuknij się (w czoło, w głowę)! «zastanów się, co mówisz, nie pleć głupstw»
2. «stukać o siebie wzajemnie»

Wagony stukały się zderzakami.

◊ Stukać się z kimś (kieliszkiem, szklanką itp.) «uderzać swym kieliszkiem o czyjś kieliszek przed wypiciem trunku (dla zamanifestowania życzliwości, dobrego nastroju itp.

Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Нужно сделать НИР?

Look at other dictionaries:

  • stukać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, stukaćam, stukaća, stukaćają {{/stl 8}}– stuknąć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IVa, stukaćnę, stukaćnie, stukaćnij, stukaćnął, stukaćnęli {{/stl 8}}{{stl 7}} uderzając czymś w coś twardego, powodować powstanie… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • stukać się – stuknąć się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} uderzać jakąś częścią ciała w coś twardego; zderzać się z czymś (twardym) : {{/stl 7}}{{stl 10}}Stuknął się czołem we framugę drzwi. Stuknęła się lekko w łokieć. {{/stl 10}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • stukać się — Stuknąć się (palcem) w głowę, w czoło, w łeb zob. głowa 52. Stuknij się w czoło, w głowę, w łeb zob. puknąć się …   Słownik frazeologiczny

  • стук — род. п. а, стукать, аю, стучу, стучать, укр. стук, стукати, блр. стукаць, др. русск. стукъ, стукнути, сербск. цслав. стукъ sonus , польск. stuk, stukac. Звукоподражательного происхождения. Ср. лтш. stukât идти маленькими шажками (о детях,… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • potępieniec — 1. pot. Drzeć się, krzyczeć, jęczeć itp. jak potępieniec «drzeć się, krzyczeć, jęczeć itp. bardzo głośno»: Chce pani powiedzieć, że złamał nogę? (...) Zaraz złamał: zwichnął. A krzyku narobił, że aż sąsiedzi zaczęli stukać w ścianę. Wył jak… …   Słownik frazeologiczny

  • bębnić — ndk VIa, bębnićnię, bębnićnisz, bębnićnij, bębnićnił 1. «uderzać czymś w coś, o coś wielokrotnie, czyniąc hałas, rzadziej: grać na bębnie; stukać, walić, łomotać» Bębnić w bęben pałeczkami. Bębnić pięściami w drzwi, palcami po stole. Bębnić w… …   Słownik języka polskiego

  • człapać — ndk IX, człapaćpię, człapaćpiesz, człap, człapaćpał 1. «iść krokiem powolnym wlokąc nogi; stąpać ciężko, powoli; wlec się» Z trudem człapać po błocie. Koń człapał miarowo. 2. «idąc klapać, stukać obuwiem spadającym z nóg» Człapać za dużymi… …   Słownik języka polskiego

  • dobić — dk Xa, dobićbiję, dobićbijesz, dobićbij, dobićbił, dobićbity dobijać ndk I, dobićam, dobićasz, dobićają, dobićaj, dobićał, dobićany 1. «zabić bliskiego śmierci, na pół martwego, zadać ostatni, śmiertelny cios, przyśpieszyć biciem, uderzeniem… …   Słownik języka polskiego

  • drzwi — blp, D. drzwi «ruchome zamknięcie otworu wejściowego do budynku lub jakiegoś wnętrza; sam ten otwór» Drzwi boczne, główne. Drzwi wejściowe, kuchenne. Drzwi do pokoju, do holu, do gabinetu. Drzwi od szafy, od kuchni, od pokoju. Drzwi na schody, na …   Słownik języka polskiego

  • hałasować — ndk IV, hałasowaćsuję, hałasowaćsujesz, hałasowaćsuj, hałasowaćował 1. «robić hałas, głośno się zachowywać; stukać, łomotać, huczeć; krzyczeć, wrzeszczeć» Hałasować podkutymi butami, garnkami w kuchni. Dzieci hałasują na podwórzu. Traktory,… …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”