jaśnieć

jaśnieć
ndk III, \jaśniećeje, \jaśniećniał
1. «wydawać silny, jasny blask, światło, świecić mocno, promienieć»

Słońce jaśnieje.

Neony jaśniały.

◊ Jaśnieć szczęściem, radością itp. «wyrażać, uzewnętrzniać szczęście, radość itp.; być szczęśliwym, wesołym itp.»
◊ Jaśnieć urodą, barwami, przepychem itp. «odznaczać się, wyróżniać się urodą, przepychem itp.»
2. «być pełnym światła, blasku, być jasno oświetlonym; silnie odbijać światło, być wyraźnie widocznym, odcinać się jasno na jakimś tle; widnieć»

Okna jaśnieją rzęsistym światłem.

Biała suknia jaśniała w mroku.

3. «tracić intensywność barwy, blednąć, płowieć»

Niebieski kolor jaśnieje na słońcu.

Włosy jaśnieją.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Поможем сделать НИР

Look at other dictionaries:

  • jaśnieć — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk IIIa, jaśniećeję, jaśniećeje, jaśniećniał, jaśniećnieli {{/stl 8}}– zjaśnieć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IIIa {{/stl 8}}{{stl 7}} tracić natężenie barwy; płowieć, blednąć : {{/stl 7}}{{stl 10}}Latem jej włosy jaśnieją na… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • błyskać — ndk I, błyskaćam, błyskaćasz, błyskaćają, błyskaćaj błysnąć dk Va, błyskaćnę, błyśniesz, błyśnie, błyśnij, błyskaćnął, błyskaćnęła a. błyskaćsła, błyskaćnęli 1. «świecić czymś krótko, z przerwami, migotać poruszając czymś świecącym, błyszczącym»… …   Słownik języka polskiego

  • błyszczeć — ndk VIIb, błyszczećczę, błyszczećczysz, błyszcz, błyszczećczał, błyszczećczeli 1. «jaśnieć blaskiem; lśnić, połyskiwać» Błyszczą ogniska, lampy. Złota broszka błyszczy. Błyszczące guziki. Śnieg błyszczy w słońcu. Oczy błyszczą ze wzruszenia. 2.… …   Słownik języka polskiego

  • gorzeć — ndk III, gorzećeję, gorzećejesz, gorzećeje, gorzećej, gorzećrzał, gorzećrzeli «palić się, płonąć; paląc się świecić» Stodoła gorzała. przen. a) «być ogarniętym przez jakieś silne, gwałtowne uczucie» Gorzeć miłością, żądzą. Gorzeć ze wstydu. b)… …   Słownik języka polskiego

  • jaśnienie — n I rzecz. od jaśnieć …   Słownik języka polskiego

  • lśnić — ndk VIa, lśni, lśnił «dawać blask, odbijać światło; błyszczeć, jaśnieć, świecić» Lśnić jak lustro, jak zwierciadło, jak brylant, jak szkło. Lśniło od czystości. Lśniące włosy. lśnić się to samo, co lśnić W oddali lśniła się tafla wody …   Słownik języka polskiego

  • płonąć — ndk Vb, płonąćnę, płonąćniesz, płoń, płonąćnął, płonąćnęła, płonąćnęli 1. «podlegać procesowi spalania, palić się (płomieniem); być ogarniętym pożarem; gorzeć» Gaz, nafta, słoma płonie. Płonie ognisko, drzewo na kominku. Dom płonie. Płonąca… …   Słownik języka polskiego

  • promienieć — ndk III, promieniećeję, promieniećejesz, promieniećej, promieniećniał, promieniećnieli «uzewnętrzniać postawą, wyglądem, wyrazem twarzy jakiś stan duchowy, zwłaszcza uczucie zadowolenia, radości; jaśnieć czymś» Promienieć szczęściem. Oczy… …   Słownik języka polskiego

  • skrzyć — ndk VIb, skrzy, skrzył rzad. to samo, co skrzyć się Niebo skrzyło gwiazdami. Szabla skrząca klejnotami. przen. Powiedzenia skrzące dowcipem. skrzyć się «wydawać błyski, lśnić migotliwym blaskiem; błyszczeć, jaśnieć, iskrzyć się; rzadziej: sypać… …   Słownik języka polskiego

  • świecić — ndk VIa, świecićcę, świecićcisz, świeć, świecićcił 1. «być źródłem światła, wysyłać światło; promieniować światłem, blaskiem» Latarnia, lampa, żarówka świeci. Słońce świeci. Gwiazdy świecą. 2. «oświetlać coś (czymś); palić światło, np. lampę, dla …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”