cecha

cecha
ż III, CMs. cesze; lm D. cech
1. «element odróżniający lub charakteryzujący pod jakimś względem istoty lub przedmioty, ich czynności i stany, oraz procesy i zjawiska zachodzące w otaczającej rzeczywistości; właściwość, rys, znamię»

Cecha jednostkowa, zbiorowa, typowa.

Cecha główna.

Cecha dodatnia, ujemna.

Cecha dziedziczna, wrodzona, nabyta.

Cecha gatunkowa.

Cechy płciowe.

Cecha charakteru.

Cechy dobrego organizatora.

Cechy nowoczesnej poezji.

Nadawać czemuś jakąś cechę.

Nosić na sobie jakąś cechę a. cechę czegoś.

mat. Cecha logarytmu «część całkowita logarytmu danej liczby»
∆ Cechy podobieństwa trójkątów; cechy przystawania trójkątów «twierdzenia podające warunki konieczne i wystarczające na to, aby dwa trójkąty były podobne lub przystające»
2. «znak fabryki, zakładu, urzędu, umieszczony na przedmiocie, świadczący o jego zarejestrowaniu, sprawdzeniu, zalegalizowaniu, miejscu produkcji itp.»

Cecha probiercza (np. na wyrobach ze srebra).

techn. Cecha legalizacyjna «znak umieszczany na narzędziach pomiarowych, stwierdzający ich zgodność z przepisami legalizacyjnymi»
∆ Cecha metalu (lub stopu) «symbol literowy, cyfrowy lub w postaci barwnych pasków, umieszczany na wyrobach i półwyrobach hutniczych, określający rodzaj, gatunek, właściwości danego metalu lub stopu»
3. «narzędzie do cechowania; cechówka, cechownica»

Cechować cechą drzewa do wycięcia.

4. filoz. «to, co się orzeka o jakiejś substancji, niesamodzielny składnik rzeczy, dający się w niej wyróżnić tylko w drodze analizy myślowej»
5. geogr. «liczba oznaczająca na mapie położenie (wysokość) jakiegoś punktu nad przyjętym poziomem odniesienia, np. nad poziomem morza; kota»
niem.

Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Нужно сделать НИР?

Look at other dictionaries:

  • cecha — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. cesze {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} coś, co wyróżnia lub charakteryzuje (spośród innych obiektów; pod jakimś względem) pojedyncze okazy i klasy istot żywych, rzeczy, a także… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Největší Čech — King Charles IV, the winner of the poll. Největší Čech (The Greatest Czech) is the Czech spin off of the BBC Greatest Britons show;[1] a television poll of the populace to name the greatest …   Wikipedia

  • Moravian traditional music — Moravia in relation to the current regions of the Czech Republic …   Wikipedia

  • wyróżnik — m III, D. a, N. wyróżnikkiem; lm M. i 1. «cecha odróżniająca jedną rzecz od innych, podobnych; cecha, właściwość wyróżniająca» Wyróżnik czyjegoś stylu. Wyróżnikiem naszej literatury jest wieczne zmaganie się z historią. Cechą charakterystyczną… …   Słownik języka polskiego

  • bylejakość — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż IVa, DCMc. bylejakośćści, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} cecha jakiegoś działania wykonywanego byle jak, mało rzetelnie, niesumiennie : {{/stl 7}}{{stl 10}}Bylejakość usług. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Чех — (Святополк Čech) выдающийся чешский поэт и прозаик. Род. в 1846 г. Еще будучи студентом напечатал несколько стихотворений ( Husita na Baltu , Kandiotky , фантазия Bouře ); позже писал фельетоны в Pokrok e , затем состоял некоторое время… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • absolutny — absolutnyni 1. «całkowity, zupełny, bezwzględny; nie mający żadnych wyjątków, nie nasuwający żadnych zastrzeżeń» Absolutna cisza. Absolutny spokój. Absolutny rekord, rekordzista. Mieć absolutną rację, absolutne zaufanie do kogoś. ∆ Absolutna… …   Słownik języka polskiego

  • atrybut — m IV, D. u, Ms. atrybutucie; lm M. y 1. «zewnętrzna cecha danej rzeczy lub osoby wyróżniająca ją spośród innych; istotna cecha, właściwość, przymiot czegoś» Nieodłączny, podstawowy atrybut. Atrybut aktora. 2. filoz. «charakterystyczna,… …   Słownik języka polskiego

  • dominować — ndk IV, dominowaćnuję, dominowaćnujesz, dominowaćnuj, dominowaćował, dominowaćowany «panować, przeważać, górować nad kimś lub nad czymś; przewyższać kogoś, coś» W jego zachowaniu dominuje humor. Dominować nad otoczeniem. Basy dominowały nad całym …   Słownik języka polskiego

  • fenokopia — ż I, DCMs. fenokopiapii; lm D. fenokopiapii (fenokopiapij) biol. «cecha organizmu powstała pod wpływem warunków środowiska, identyczna z cechą wywoływaną zwykle obecnością określonego genu» ‹gr. + kopia› …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”