zgarbić

zgarbić
dk VIa, \zgarbićbię, \zgarbićbisz, zgarb, \zgarbićbił, \zgarbićbiony
częściej w imiesł. biernym «pochylić, zgiąć (plecy, grzbiet)»

Prostować zgarbione plecy.

zgarbić się «pochylić się, zgiąć się; wygiąć się w garb»

Zgarbić się w fotelu, w ławce.

Zgarbić się pod ciężarem.

Plecy mu się zgarbiły.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Поможем написать курсовую

Look at other dictionaries:

  • zgarbić (się) — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}garbić (się) {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • garbić się – zgarbić się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} pochylać, wykrzywiać plecy w garb : {{/stl 7}}{{stl 10}}Garbić się przy pisaniu. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl 8}}rzad. {{/stl 8}}{{stl 7}}… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • czworo — D. czwororga, CMs. czwororgu, N. czwororgiem «liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 4, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie używanej tylko w liczbie mnogiej» Czworo sań. Dwadzieścia… …   Słownik języka polskiego

  • dwoje — 1. Pracować, robić za dwoje «pracować bardzo dużo, za dwie osoby»: Przecież ktoś musiał zarobić na moje leki, na życie. Pracował za dwoje. Viva 21/2000. 2. Z dwojga złego «z dwóch złych możliwości (wybrać lepszą)»: Z dwojga złego wolę jechać w… …   Słownik frazeologiczny

  • dwoje — D. dwojejga, CMs. dwojejgu, N. dwojejgiem «liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 2, używany w odniesieniu do osób różnej płci, dzieci i młodych zwierząt oraz do przedmiotów o nazwie używanej tylko w liczbie mnogiej» Dwoje ludzi, dzieci,… …   Słownik języka polskiego

  • pałąk — m III, D. a, N. pałąkkiem; lm M. i 1. «wygięty pręt metalowy, drewniany itp. czasem służący jako uchwyt; kabłąk» Kobiałka z pałąkiem. ◊ Zgiąć się w pałąk; zgięty, wygięty w pałąk «pochylić się nisko, zgarbić się; skulić się; wygięty w kształt… …   Słownik języka polskiego

  • przygarbić — dk VIa, przygarbićbię, przygarbićbisz, przygarbićgarb, przygarbićbił, przygarbićbiony rzad. «nieco zgarbić; przygiąć» Przygarbić plecy. Szedł przygarbiony pod ciężarem plecaka. przygarbić się «stać się zgarbionym; pochylić się ku ziemi»… …   Słownik języka polskiego

  • skręcić — dk VIa, skręcićcę, skręcićcisz skręć, skręcićcił, skręcićcony skręcać ndk I, skręcićam, skręcićasz, skręcićają, skręcićaj, skręcićał, skręcićany 1. «spoić, zespolić, połączyć ze sobą luźne, równolegle ułożone włókna, nici itp., kręcąc je razem,… …   Słownik języka polskiego

  • garbić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIb, garbićbię, garbićbi {{/stl 8}}– zgarbić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb {{/stl 8}}{{stl 7}} o plecach, karku: pochylać, zginać : {{/stl 7}}{{stl 10}}Garbić plecy. Kot zgarbił grzbiet. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • przygarbić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, przygarbićbię, przygarbićbi, przygarbićbiony {{/stl 8}}{{stl 7}} zmienić normalną pozycję na nieco pochyloną, wykrzywioną; zgarbić : {{/stl 7}}{{stl 10}}Przygarbił plecy. Wiatr przygarbił stary dom. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”